OIV bilan yashayotganimga deyarli o'n yil bo'ldi. Birinchi marta bu haqida bilganimda, kuchli stress yoki siqilish bo'lmagan. Keyinchalik anglay boshlaganimda ham, o'zimni ezilgan his qilmadim — chunki bu holat hayotimni to'xtatib qo'ymadi.
Har kuni dori ichish muammo emas. Axir bugungi kunda sog'lom insonlar ham har kuni vitaminlar ichishadi. Biz ichayotgan dorilar organizmimizni qo'llab-quvvatlaydi, immunitetimizni mustahkamlaydi. Shuning uchun men buni hech qachon "yuk" deb qabul qilmadim.
Meni qiynagan yagona narsa — bu yaqinlarimning tashvishi edi. Lekin vaqt o'tib tushundim: biz o'zimizni aybdor his qilishimiz kerak emas. Biz bu yo'lni o'zimiz tanlamadik. Bu holat jazoni sifatida berilmagan.
Hayotim davomida statusdagi juda yaxshi insonlarni uchratdim, samimiy do'stlar orttirdim, mehribon shifokorlar bilan tanishdim. Biz bepul davolanish imkoniyatiga egamiz — bu katta ne'mat.
Koronavirus davrida ko'pchilik kasallandi, lekin men kasallanmadim. Bu ham dorilarimizning, immunitetimizning natijasi edi.
Agar yaxshilab qarasangiz, minuslardan ko'ra pluslar ko'proq. Hayotga optimistik qarash kerak. Shukr qilib yashaylik.